Skip to content

Mijn zee

mijn-zee

De laatste tijd heb ik steeds vaker het gevoel dat ik drijf op een stilliggende zee. Een zee gemaakt van mijn overspoelde emoties. Zonder geluid, mensen, problemen, dromen, wensen en doelen laat ik me lichaam drijven. Er zijn geen golven die me een specifieke kant op sturen of vogels die me laten zien waar het zuiden is. Mijn lichaam voelt uitgeput en mijn ogen zijn rood en zwaar. Maar in plaats van mezelf te forceren om te zwemmen en opzoek te gaan naar een vast stuk land, blijf ik rustig drijven. Het moment te ervaren en te nemen als het is.

Dit gevoel van uitzichtloosheid en het drijven op mijn emoties heb ik vaker gehad, alleen was het resultaat anders. Voorheen begon ik wild te spartelen en te zwemmen tot ik weg was uit die afgrijselijke zee waar ik niet in wilden zitten. Een zee die ikzelf had gemaakt. Wanneer ik dan na veel zwemmen en doorzetten een stuk land tegen kwam om op te schuilen, was ik opgelucht dat ik weer kon staan op vast grond. Maar in mijn hoofd wist ik dat dat niet lang zou duren. Het was maar een kwestie van tijd voor mijn emoties weer over zouden vloeien en ook dit stuk land van me af zouden nemen.

Want dat is wat er door de jaren heen was gebeurd. Ik gaf mijn emoties niet de ruimte, noch kans, om weg te spoelen. Ik blokkeerde de stroming en maakte het erger waardoor steeds meer van het land, mijn gedachtes, werd overspoeld door emoties. Iedere keer weer gebeurde hetzelfde: Ik putte mezelf, mentaal en lichamelijk, steeds meer uit om de confrontatie maar niet aan te hoeven gaan. Pas sinds een korte tijd realiseer ik me dat wat ik deed me alleen maar verder kapot aan het maken was. Het was niet nodig mezelf zo te pushen. Sterker nog; het werkte niet.

Vanaf dat moment maakte ik de afspraak met mezelf dat, wanneer mijn zee me weer mee zou nemen, ik zou blijven liggen. Het moment ervaren en nemen zoals het is. Mijn emoties voelen, ervaren en accepteren tot ze weer weg zakken. Zodat ik, wanneer ik dan na een lange tijd drijven een stuk land onder mijn rug voel verschijnen, overspoeld kan worden door een mix van euforie en nostalgie. Omdat ik weer een stuk van mijn gedachte, mijzelf, terug heb gevonden. Een stuk die ik uit het oog was verloren door de door mij gemaakte zee.

Wat doen jullie met frustraties en verdriet? Deel je dat of houd je het voor jezelf?

2 Comments

  1. -B -B

    Super mooi verwoord!

  2. Roos Roos

    Heel mooi beschreven! Soms deel ik mijn gedachtes en emoties met vrienden, maar zo nu en dan vind ik het ook heel fijn om ze op te schrijven, voor mij alleen, omdat ik dan even geen zin heb om te praten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *